Obecne badania kliniczne

,,Ocena efektywności i wpływu malejącej stymulacji akustycznej w czasie u Pacjenta z szumem usznym trwającym od 2 do 3 lat powstałym na wskutek nagłego ubytku słuchu w zakresie wysokich częstotliwości”

Tytuł naukowy

Terapia adaptacji synaptycznej Arc w leczeniu szumów usznych nie trwających dłuże niż dwa lata.

Numer badania w Europejskim rejestrze badań klinicznych

2016-005123-91

Status badania klinicznego

Rekrutacja zakończona

Oficjalny status

Rekrutacja pacjentów zakończona

Publikacja

Informacje o miejscu publikacji

PLOS ONE: accelerating the publication of peer-reviewed science , Scientific Reports – Nature. Intention to publish date 03/05/2017

Link do pracy badawczej

Wstęp

Naszą hipotezą jest to że szum uszny powstaje w peryferyjnej części układu nerwowego drogi słuchowej (jądra ślimakowe) i przejawia się jako zwiększona ekscytacja presynaps terminali jądra ślimakowego i dodatkowa desynchronizacja neuronów. Jest to negatywny symptom powstały z powodu zbyt szybkiego spadku glutaminaniu ( główny neuroprzekaźnik nerwu słuchowego) na wskutek nagłego ubytku słuchu komórek słuchowych zewnętrznych. Zbyt szybka śmierć komórek słuchowych zewnętrznych która może trwać od 1 sekundy do 48 godzin w przeciwieństwie do stopniowego ubytku słuchu ( prowadzi do chwilowego zwiększenia ekscytacji neuronów a następnie do zmniejszenia ich aktywności na stałe) prowadzi do stałego pobudzenia synaps (skalowanie synaptyczne) a tym samym do częstszego wypuszczania spontanicznej aktywności, co objawia się jako słyszalny dźwięk (Tinnitus). Badania dotyczące wzroku potwierdzają podobny proces, stopniowa deprywacja okularowa która trwa co najmniej 5 dni nie powoduje stałego pobudzenia neuronów drogi wzrokowej, nagła deprywacja wzroku która trwa od 1 sekundy do 48 godzin powoduje halucynacje. Uważamy że szum uszny jest konsekwencją braku zajścia odpowiedniego procesu adaptacji (zmniejszenie ilości neuronów drogi słuchowej – wielkość i masa synaps oraz morfologia neurona) do

,,The assessment of the effectiveness and the influence of the accoustic stimulation decreasing in time at Patient with tinnitus lasting from 2 to 3 years, which occurred due to sudden hearing loss in therange of high frequencies” with the use of Arc synaptic adaptation therapy”.

nagle zmniejszonej aktywności komórki wewnętrznej ( brak zmniejszenia struktury układu nerwowego do zaistniałej deprywacji ucha wewnętrznego). Ośrodkowy układ nerwowy w takiej sytuacji może nawet zwiększyć swoja masę i wagę ( axon initial segment, increase in postsynaptic density PSD) tak aby jeszcze bardziej zwiększyć czułość w zakresie wysokich częstotliwości (10-20 kHz) które dla układu nerwowego są kluczowe w ocenie lokalizacji niebezpieczeństwa oraz zagrożenia życia( wysoka czujność – krótka fala akustyczna wysokich częstotliwości i efekt cienia głowy). Jeżeli szum uszny jest negatywnym symptomem braku adaptacji (deprywacja układu nerwowego do osłabionego wejścia sensorycznego) to dodatkowo zbyt szybki proces utraty słuchu doprowadza do zaburzeń syntezy i produkcji białek Cytoszkieletowych Arc/Arg 3,1 (Cheryl Clarkson, Flora M. Antunes and Maria E. Rubio 2016 ) po urazach akustycznych które zaliczają się również do formy nagłej śmierci komórek słuchowych zewnętrznych podobnie jak nagłe ubytki słuchu powstałe na wskutek gwałtownego spadku estrogenu u kobiet bądź testosteronu u mężczyzn, nagłego nietlenienia, niedokrwienia ucha wewnętrznego ( Nagłą zmiana kierunku stresu aktywności fizycznej) itd. Białko Arc/ Arg 3.1 produkuje się podczas stopniowej deprywacji (Pitskel, Merabet, Ramos-Estebanez, Kauffman, & Pascual-Leone, 2007 ), naszą hipotezą jest to że można zredukować szum uszny dzięki ponownej próbie adaptacji układu nerwowego do statystycznie malejącego sygnału w czasie, częstotliwości i natężeniu. Ponowna stymulacja komórek wewnętrznych w zakresie w którym doszło do nagłego ubytku słuchu może zmniejszyć aktywność układu nerwowego w trakcie stymulacji dzięki procesowi skalowania synaptycznego (pacjent zauważa że po podaniu sygnału akustycznego w zakresie wystąpienia nagłego ubytku słuchu jego szum się wycisza pod wpływem stymulacji – niski poziom stymulacji w dB) , jeżeli można zmniejszyć już aktywność synaps za pomocą podawania ciągłego sygnału w zakresie nagłego ubytku słuchu to możliwe jest to że za pomocą coraz mniejszej stymulacji w dłuższym okresie czasu można odtworzyć proces stopniowego ubytku słuchu w miejscu gdzie układ nerwowy doświadczył go nagle. Dzięki temu można ponownie uruchomić procesy do których powinno dojść tak jak podczas powolnej utraty słuchu a do których nie dochodzi z powodu nagłego ubytku słuchu. Zakładamy zatem że za pomocą odpowiedniego obniżania stymulacji akustycznej w czasie i próbie odwzorowania spadku stymulacji w zakresie nagłego ubytku słuchu podobnie jak przy stopniowo postępującym ubytku słuchu możemy zmniejszyć statystycznie ilość wypuszczanej spontanicznej aktywności przez synapsy a tym samym zmniejszyć ich wagę i objętość w miejscu gdzie powstaje szum uszny. Proces ten powinien doprowadzić na stałe do zmniejszenia aktywności neuronów co jednocześnie oznacza wyciszenie szumu usznego . Jeżeli stopniowy ubytek słuchu nie prowadzi do szumu powinniśmy móc zredukować szum za pomocą coraz rzadziej występującego sygnału w czasie natężeniu i częstotliwości. Zakładamy że w czasie do 4 miesięcy od momentu rozpoczęcia stymulacji akustycznej w zakresie nagłego ubytku słuchu i w paśmie powstawania szumu jesteśmy w stanie na stałe zredukować słyszalny szum u pacjenta podając w trakcie tego czasu coraz mniej sygnału w czasie, częstotliwości i natężeniu. Uważamy że program terapeutyczny którego zadaniem jest dopasowanie rozmiaru układu nerwowego w zakresie nagłego ubytku słuchu(do statystycznie malejącej informacji akustycznej) do obecnego poziomu stymulacji komórki (po ubytku słuchu) może być przełomem w leczeniu szumów usznych których okres trwania nie jest dłuższy niż 2 lata. Układ nerwowy w tym okresie nie powinien ulec kolejnym zmianom w postaci dalszej deprywacji włókien nerwu słuchowego bądź migracji neuronów.